Wij hebben de reis van 2009 met goed gevolg voltooid! U kunt vanaf heden ons videoverslag, dagboek, de gereden route, en de foto's vinden op onze website. Sponsoren bedankt!

Dag 1: Den Haag - Orléans
za 21 oktober 2006
Vandaag was het dan zover. Na 1,5 jaar voorbereiding dan nu toch echt het vertrek naar Gambia van de Desert-Cops. Alle voertuigen waren al vroeg in volle glorie te bekijken. Wat een gigantisch gezicht. Alle voertuigen zagen er echt toppie uit. Het was leuk te horen in de wandelgangen dat alles zo goed was georganiseerd en dat werkelijk overal aan was gedacht. Dit moet vooral de organisatie toch wel een lekker gevoel geven om dit te horen. De opkomst van de 'uitzwaaiers' was super. Zowel buiten als binnen was heel wat volk op de been zo ‘s ochtends vroeg en het weer liet zich van zijn goeie kant zien. Binnen konden alle mensen even een lekker kopje koffie of thee halen met een echt Desert Cops gebakje erbij!
Even over half 10 was t tijd voor een speech van Frank namens de organisatie. Alle mensen moesten binnen verzamelen en na wat passen en meten kon iedereen er dan toch in. Dan was toch echt t moment van afscheid daar.. hoop blijdschap dat het nu eindelijk ging gebeuren . Maar ook een hoop tranen van verdriet om al die mannen en vrouwen die deze reis gaan maken voor het goeie doel , maar die we eigenlijk helemaal geen maand willen missen. Maar wat zijn we trots op ze!
Buiten de poort had zich een ware tunnel gevormd van mensen die uitbundig alle deelnemers uitzwaaide. Een hoop spandoeken fleurde het geheel op. Maar liefst 12 motorrijders begeleide de stoet naar de grens waarna alle Coppers hun weg verder gingen vervolgen. Wij wachten vol spanning op de eerste berichten via mail of telefoon en natuurlijk plaatsen we dat zo snel mogelijk op de site.
Sandra Moerkerken

Hier een bericht vanuit Orléans!
Tot en met België is de reis goed verlopen. 50 kilometer voor Parijs begaf de Land Rover van team 2 Go 4 Africa het namelijk door een lekke koppakking. De Suzuki Vitara is van de aanhanger gerold en de Land Rover erop gezet. Team Freebike met de Mercedes zat al in Parijs en moest omkeren om spullen uit de Land Rover mee te nemen.
De Land Rover wordt dinsdag en woensdag gerepareerd in Gibraltar. Ze moeten namelijk wachten op een nieuwe koppakking. Tot Parijs hebben ze mooi weer gehad maar helaas daarna een hoop regen. Rond 10 uur zijn ze in Orléans aangekomen.
Zelf vonden ze het vertrek ook een indrukwekkend gebeuren!

Dag 2: Orléans - Bayonne
zo 22 oktober 2006
Pfoe, Frank en Steph zijn vandaag als eerste wakker. Hoewel dat is niet helemaal waar, zes deelnemers zijn vannacht ieder twee uur op geweest om de voertuigen te bewaken. Frank heeft gisteravond een spoedcursus gehad van Heleen over hoe hij mensen kan redden. Laten we nu helemaal maar hopen dat er niets gebeurt. Vandaag rijden we 600 Km naar Bayonne en we hopen maar dat het droog blijft.
Het is nu 20:35 uur en we zitten te eten in Bayonne in een steakhouse, tenminste, behalve team Freebike en Luc en Rick. De M-E bus had een lekke band, echter de reserveband was ook lek. Door middel van het spul van Tyreguard hebben ze het nog weten te redden tot 60 km voorbij Bordeaux. Nu zijn ze bezig om in Bayonne te komen door kleine stukjes te rijden en de band steeds op te pompen.
Nog steeds zien we mensen hun duim naar ons opsteken (en soms een middelvinger). Oh ja, Arno vond zijn pizza gisteren erg lekker.
Rob Wilshaus heeft een kapot tandwiel dus we moeten nog op zoek naar een tandwiel. Moet lukken...groeten uit een regenachtig Bayonne.

Dag 3: Bayonne - Madrid
ma 23 oktober 2006
Pfffff voor velen is de dag weer vroeg begonnen. Vandaag een etappe voor de boeg van 600 Km. Eerst moest er nog een en ander geregeld worden voor de Mawa van team Freebike. Er moest nog een band omgelegd worden en het bandendemontageappraat staat achterin de Unimog, op zich niet erg, echter liggen er ook een hele berg tassen voor welke in de weg liggen. Besloten om de band om te laten leggen bij een bedrijf in de buurt. Kosten van dit alles...... € 6,25. Moet je jezelf niet moe voor maken. Ook moest de autoambulance met de Land Rover van 2go4 Africa erop getrokken worden door de Land Rover van team Waterweg. Dit in verband met de grote hoogteverschillen in Spanje. De Land Rover is sterker dan de Mitsubishi dus dit was de beste oplossing. Dat betekende echter nogal wat want Mascha en Habiba hebben geen E-rijbewijs. Maar goed, Luc in de Land Rover bij Mascha en Habiba in de Unimog bij Rick.
Waar waren Bert en Bianca dan van 2go4 Africa ??? Die waren om 4 uur al vooruit gegaan om onderdelen te gaan scoren in Madrid.
Mascha heeft het vandaag behoorlijk warm gehad, niet van het Spaanse weer (daarover straks meer) wel over haar Land Rovertje want die had het soms tegen de berg op best zwaar met de autoambulance erachter. Over dat weer.... Altijd mooi in Spanje toch???? Vandaag niet, overstromingen in Bilbao en windkracht 8. Maar goed we klagen niet want het landschap is werkelijk fantastisch mooi.
Heleen, onze arts, heeft vandaag haar eerste twee patiënten moeten behandelen, niet schrikken geen doden of zwaargewonden. Dennis begon zijn verjaardag met een staalsplinter in zijn vinger, en Simon was door zijn enkel gegaan.
Dood willen de Spanjaarden overigens wel volgens ons en dan vooral de wegwerkers. Schrik niet als er ineens na een bocht een mannetje op de snelweg staat met een bordje in zijn hand, dat is hier schijnbaar normaal. Incidentmanagement is hier nog niet doorgedrongen. Onderweg nog een stel gieren(?) rond zien cirkelen in de bergen. Alle deelnemers waren in de wolken van al dit moois, letterlijk en figuurlijk want we zijn echt door de wolken gereden. Geen pech gehad vandaag behalve dat de Mawa niet wilde starten na een tankstop. Met startkabels en de Unimog was dit snel verholpen. Later startte hij gewoon weer. Morgenochtend vertrekt de helft van de groep om 5 uur om op tijd in Gibraltar te zijn zodat ze meteen aan de Land Rover van 2go4 Africa kunnen beginnen. We houden jullie op de hoogte.
Groeten uit een nat Madrid.
P.s. Sinterklaas nog niet gezien hier.

Dag 4: Madrid - Gibraltar
di 24 oktober 2006
Vroeg...... heel vroeg...... 4 uur op om weg te kunnen rijden om 5 uur. We wilden vandaag namelijk een keer op tijd aankomen. Wegkomen uit Madrid bleek echter moeilijker dan verwacht. Spaghetti kwam toch uit Italië???? Gezien de wirwar van snelwegen rondom Madrid zou het heel goed een Spaans recept kunnen zijn. En waar is sinterklaas als je hem echt nodig hebt?
De eerste groep bestond uit Frank, Heleen, Stephan, Simon, Jeroen, Luc, Rick, Mascha, Habiba, Dennis, Andalasto, Bert en Bianca.
Na een half uur hebben we dan toch de juiste weg kunnen vinden richting de Mediterranee.
Vandaag een etappe van 660 Km voor de boeg dus een aardige rit. Het landschap was weer om van te genieten en dan vooral de bergpas bij Granada. Bert was onderweg druk aan het bellen geweest om trekbouten te regelen voor hun Land Rover. Dit was uiteindelijk gelukt dus Bert was erg blij. Bij het lezen van het werkplaatshandboek zag Steph staan dat deze bouten minimaal 5 keer gebruikt kunnen worden, maar goed, nieuw is altijd beter. Heel goed bericht was wel dat de Land Rover-garage in de buurt van Gibraltar, na het horen van onze actie, spontaan zijn werkplaats voor ons open heeft gesteld. Woensdagochtend gaan Frank, Bert en Steph aan de gang om de Land Rover weer lopend te krijgen.
Maar goed, de rit verliep voorspoedig tot aan Malaga. Een zwaar ongeval op de snelweg leidde tot 1,5 uur vertraging. Vervolgens na een stop bij een tankstation bleek de Mawa een lekke voorband te hebben. Rick, Jeroen en Simon hebben toen als een speer een nieuw ventiel gemonteerd waarna we weer verder konden.
Alle deelnemers waren erg blij om de middellandse zee te zien. Afrika komt erg in de buurt nu. Al met al waren de eerste om 6 uur bij het hotel. Verder was er alleen nog even pech voor Rob. Zijn ketting begaf het maar door de hulp van Wim en Ruud kon er verder worden gereden. In de loop van de avond druppelde de rest van de deelnemers binnen en kwamen de verhalen los.
Morgen een rustdag, tenminste een dag waarop we niet rijden maar waarop wel nog een hoop geregeld moet worden. Tot zover van uw reporter vanaf de mooie kust van Spanje.
Ps. Het is nu echt lekker weer.

Dag 5: Rustdag
wo 25 oktober 2006
Afijn, hier een kort berichtje vanuit het regenachtige Gibraltar. Vandaag hebben Stephan en ik de koppakking vervangen van de Laro van Bert en Bianca. Dat ging allemaal prima, maar toen alles weer goed zat bleek ook de turbo kapot. Morgen gaan we die maken, want we moeten (minimaal een dag) langer blijven. Het blijkt namelijk dat alle onderdelen en andere goederen die wij mee hebben niet Marokko zomaar mogen passeren. Momenteel zijn we hard op weg naar een goede oplossing en zoals het er nu uitziet gaat dit ook lukken. We verliezen echter wel een dag. Hoe dat verder opgelost wordt....och, dat zien we wel. Voor de rest zijn in ieder geval alle technische problemen opgelost en met een dagje extra zullen we misschien wel de tijd hebben om ons heen te kijken, want het is hier wel heel erg mooi.
Uiteraard volgt er vanavond of morgen een uitgebreid verslag op ons dagboek met alle leuke foto's.
Ik kan me nu niet langer vrijmaken want het is afzien, ik moet naar de BBQ van Volker Stevin en een groep Britse dienders....
Frank

Dag 6: Gibraltar
do 26 oktober 2006
Vandaag zouden we eigenlijk vertrekken naar Marokko maar zoals jullie wel hebben gehoord ging dit even niet door. Laten we eerst nog even vertellen over wat er gisteren allemaal gebeurd is. Frank, Bert, Bianca en Steph zijn 's ochtends vertrokken naar Algeciras om bij een Land Rover-dealer te gaan sleutelen aan de auto van Bert en Bianca. Bij de dealer aangekomen bleek dat we daar niet terecht konden omdat zij het te druk hadden. Vervolgens langs de weg staan sleutelen tegenover de dealer. Bert was alvast de auto-ambulance weg gaan brengen met de Land Rover van Waterweg. Plotseling zagen we de Guardia Civil Trafico bij de Mitsubishi staan met zijn bonnenboekje in de aanslag. Meteen naar de Mitsubishi gerend om de auto weg te halen. Dit was geen probleem en de agent stopte met schrijven maar dan moest de auto wel direct weg gehaald worden. Geen probleem zou je denken...... Maar waar zijn de sleutels???? Het geduld van onze Spaanse collega verdween zichtbaar. Geen probleem dacht Steph,ik leg even uit wie we zijn en dan komt alles goed. Onze Spaanse vriend vond het verhaal schijnbaar niet zo interessant en hij bromde dat de auto binnen 5 minuten weg moest zijn. Uiteindelijk is dit binnen de tijd gelukt. 's Middags konden we de Land Rover eindelijk weer starten en hij leek mooi te lopen. Het leek alleen net of Algeciras in brand stond want de hele straat stond blauw van de rook. Met de monteurs van de dealer gekeken wat het probleem kon zijn. Helaas, een kapotte turbo die pas donderdag geleverd kon worden.
Geen probleem, dan komen Bert en Bianca met de Suzuki naar Casablanca en bouwen we daar de turbo in. Terug gekomen bij ons hotel in Cadiz hadden Rick en Heleen echter een zeer vervelende mededeling. We mochten met de voertuigen en al onze onderdelen Marokko niet in. Dat was even een domper. De Marokkaanse autoriteiten waren schijnbaar bang dat we de spullen in Marokko gingen verkopen. Dit zou opgelost kunnen worden door alle extra onderdelen en materialen achter te laten in Spanje. Rick en Heleen waren echter keihard bezig geweest met allerlei contacten te leggen waaronder met de Nederlandse ambassade in Rabat. Kortom we moesten afwachten, maar op donderdag vertrekken was definitief onmogelijk. 's Avonds nog wel een super avond gehad in Gibraltar op de bbq van Volker-Stevin waar ook leden van de Gibraltar Police aanwezig waren en waar een hoop contacten zijn gelegd en afspraken gemaakt voor donderdag (we konden immers toch niet vertrekken dus we moesten er maar het beste van maken)
Terugkomend op vandaag.
Vanmorgen is Bert samen met Jeroen naar de Land Rover-dealer in Algeciras gereden om de turbo op te halen. Stephan en Frank waren ondertussen alvast begonnen met het demonteren van de oude turbo. Met de hulp van vele andere was de nieuwe turbo snel gemonteerd. En toen het starten.......
Nee dit keer geen vette rookpluimen maar een mooi snorrende dieselmotor. Ondertussen waren ook Rick en Heleen terug gekomen van hun missie met een wel heel goed bericht. Vrijdagochtend vertrekken we naar Marokko.
De Nederlandse ambassade in Marokko heeft voor ons een vrijbrief geregeld. Dit betekent dat we alle spullen en voertuigen mee kunnen nemen. Ook voor de doorvoer door Mauritanië en Senegal is toestemming verleend door de diverse consulaten en ambassades.
Vandaag hebben verschillende coppers er een dagje uit van gemaakt. Zo zijn Kurt en Wout een dag wezen varen met een boot van de politie van Gibraltar. Ondertussen dachten ook Bert en Bianca om eens even bij Gibraltar te gaan kijken. Kijk dan bij het keren even of dat daar ook mag en of er geen agent staat tijdens het illegale keren. Helaas werd er halverwege de keermanoeuvre op het raam van de net gemaakte Land Rover getikt door iemand die eruit zag als een soort toezichthouder. Bert kreeg te horen dat hij even een minuut moest wachten en dacht; oh..gelukkig krijg ik alleen een tijdstraf.
Na 5 minuten gebaarde Bert naar de toezichthouder dat die minuut nu wel om was waarop deze niet echt vrolijk keek. Vervolgens verscheen er een motoragent en mochten Bert en Bianca even mee naar het bureau. Hier kregen zij te horen dat zij 60 euro bekeuring kregen. Toen Bert zei dat hij dit wel erg veel geld vond haalde ze er 30% af.
Schijnbaar is het hier mogelijk om over je bekeuring te onderhandelen. Voor Bert was dit trouwens deze dag niet de eerste ontmoeting met de Spaanse politie. Vanmorgen hoorde Bert al vroeg, buiten een hoop mensen praten en dacht dat we misschien toestemming hadden gekregen om te vertrekken. Toen hij echter, enkel gekleed in een fleurige witte zeeman onderbroek, de deur open gooide werd hij aangestaard door ongeveer 100 man van de Guardia Civil die waarschijnlijk een actie gingen houden en op de parkeerplaats een briefing stonden te houden.

Laatste bericht :-(
Vanmiddag wederom een teleurstellend bericht ontvangen van de douane. We hebben een vrijbrief van de Nederlandse ambassade in Rabat. Echter deze moet nog getekend worden door de directeur van de douane in Tanger en die had vandaag geen tijd. Morgen (vrijdag) kunnen ze deze handtekening misschien regelen. Vrijdag is echter 's middags het gebed dus de kans is klein. In dat geval hebben we de handtekening pas maandag en kunnen we pas dinsdag weg. Wanneer we de overtocht gaan maken is dus nog steeds niet duidelijk. Wat wel zeker is dat deze handtekening er op zijn laatst maandag is.
Heleen en Rick zijn hier nu al 2 dagen mee bezig en hebben dit voor elkaar gekregen terwijl dit normaal zeker 3 maanden duurt. Alle coppers zijn hun hier dan ook verschrikkelijk dankbaar voor.
Ook gaat onze dank uit naar de Nederlandse ambassade die voor ons garant staan. Natuurlijk is dit een tegenvaller maar iedereen blijft positief en de stemming is goed. Wat er ook gebeurt, wij rijden met onze voertuigen en materialen over drie weken Gambia binnen. Voor iedereen die ons steunt, ontzettend bedankt

Oppepper voor de organisatie van team Oud-Charlois:
Lieve Frank, Steph, Heleen, Rick en Luc.
Soms zit het mee en soms zit het tegen.
De weg naar Gambia loopt langs grenzen en over wegen.
Door Nederland, België, Frankrijk en Spanje liep alles in goede banen.
Totdat we terecht kwamen bij de Marokkanen.
Ze wilden helemaal niets van ons weten, maar door jullie inzet konden ze dat wel vergeten.
Jullie hebben de ambassade en douane op de hielen gezeten, dat zullen wij absoluut nooit vergeten.
Jullie hebben het er niet bij laten zitten.
Waarschijnlijk hebben jullie dan ook weinig kunnen pitten.
We zien de wallen onder jullie ogen maar de tijd hier is omgevlogen.
Jullie doen alles wat jullie kunnen.
Dit omdat jullie ons het avontuur gunnen.
Dat schaamtegevoel is nergens voor nodig.
Dat jullie je druk maken over ons is overbodig.
Jullie emoties zijn wel eens te zien,
en doe de groetjes aan tante Lien.
(sorry, we wisten even geen andere zin dus daarom zette we die regel er maar in)
Wij ontvingen van jullie de welbekende veer
maar jullie verdienen hem keer op keer.
We komen er wel en dat gebeurt heel snel,
jullie doen wat jullie kunnen bedenk dat wel.
Vergeet niet soms zit het mee en soms zit het tegen.
Maar de weg naar Gambia loopt echt over grenzen en langs wegen.
Groetjes van Naat en Marieke

Dag 7: Gibraltar - Tanger - Casablanca
vr 27 oktober 2006
Nou, we zitten met zijn allen nog steeds in San Rouge vlakbij Algeciras. Vanmiddag hebben we besloten om toch maar een extra nacht bij te boeken, dit betekent dat we vandaag weer niet vertrekken. Ondanks dat maken we er hier met zijn allen maar weer het beste van. De achterklep van de Toyota van wout staat open en ze zijn aan het koken geslagen. Broodjes warme worst en gehaktballen in pinda saus.
Gisteravond hebben Stephan, Frank en Luc de twee nieuwe Yamaha DT125's gestald bij iemand van Volker-Stevin die hier vlakbij een huis heeft. Zij gaan ervoor zorgen dat de Yamaha's worden getransporteerd naar Nederland zodat zij via de transporteur van Riders alsnog kunnen worden verscheept naar Gambia. (dit omdat ze Marokko niet in mogen) De autoambulance word nu gebruikt voor alle reservebanden. Vanmorgen kreeg Simon een telefoontje van zijn vrouw dat ze blij was dat we nu eindelijk waren vertrokken.
Helaas klopte dit niet. Arie en Peter van team DACT waren even met de ambulance naar Tarifa om op zoek te gaan naar een andere overnachtingplaats. Daarom hebben verschillende mensen vanmorgen de ambulance zien bewegen op de kaart. Laatste nieuws is dat Arie en Peter contact hebben gelegd met de Guardia Civil in........

Nou daar zijn we weer, we moesten plotseling stoppen met het verhaal. Frank kreeg ineens een telefoontje van Rick dat iedereen meteen naar Tarifa moest komen. Binnen 30 minuten waren de voertuigen beladen en klaar voor vertrek. Wim Ruud en Arno zaten net in een internetcafé toen ze werden gebeld door Frank dat ze onmiddellijk naar het hotel moesten komen. Ook Bianca en Bert zaten net in een taxi richting Gibraltar toen zij het telefoontje kregen. Tegen de taxichauffeur gezegd dat hij direct om moest keren omdat ze naar Marokko moesten. Hier schrok de chauffeur nogal van omdat Marokko nogal een end weg is met een taxi. Al met al zaten we binnen een uur op de boot. Zoals het er nu naar uitziet rijden we vanavond nog door naar Casablanca.
Gambia here we come!!!!!!!

Dag 8: Casablanca - Agadir
za 28 oktober 2006
Terwijl ik dit zit te tikken is het 01:30 uur, plaatselijke tijd (oftewel 03:30 uur in Nederland), en zitten we in een hotel in Agadir. Daarvoor is er nogal wat gebeurd.
We waren gebleven op de boot alwaar we gingen beslissen wat we die avond gingen doen. Door naar Casablanca of iets anders? Dit lag ook een beetje aan het feit of we veel of weinig problemen zouden krijgen bij de Marokkaanse douane.
Doordat Rick en Heleen in de voorgaande dagen al heel veel geregeld hadden met de Nederlandse ambassade in Rabat zag het er al naar uit dat het in ieder geval wel iets vloeiender zou kunnen verlopen. Habiba kon ons natuurlijk gigantisch goed helpen omdat zij de taal machtig is. Dit maakte de gesprekken met de douane beambten wel een stuk makkelijker.
Zoals gezegd wist de douane al dat we eraan kwamen. Eerst waren er nog wat problemen of de ambulance, de Mawa en de Unimog wel mee mochten . Dit omdat dit vrachtwagens zijn. Daar is een aparte vergunning voor nodig .De Mawa was al snel geen probleem omdat dit natuurlijk een bus is.
Na ongeveer een uur kregen we groen licht en mochten we met alle voertuigen Marokko in. Rijdend door Tanger op vrijdagavond kregen we allemaal toch wel in de gaten dat Desert-cops iets bijzonders is. Zwaaiende en fluitende mensen langs de kant van de weg en kinderen die twee vingers naar ons opstaken, en dan bedoel ik twee vingers per hand in de zgn. V vorm (dit is namelijk wel eens anders) We hadden dus gezamenlijk besloten om door te rijden naar Casablanca alwaar Hans al richting het hotel was gegaan. Hans was met het vliegtuig gekomen omdat hij een nieuwe baan heeft en de eerste week van de trip geen vrij kon krijgen. Het enige wat wij moesten doen was het hotel vinden.........maar Casablanca is groot!! Dit was echter snel opgelost, Habiba pakte een taxi en liet zich naar het hotel brengen en de rest zou de taxi volgen. Toen Habiba in de taxi stapte hoorden we Mascha nog zeggen: verlies haar alsjeblieft niet uit het oog. Gezien de staat van het kleine rode Peugeot taxietje waren we hier niet echt bang voor.
Zo gezegd zo gedaan en binnen een minuut stonden we met het hele zooitje voor het hotel alwaar Hans al op ons stond te wachten. Alhoewel, niet het hele zooitje was aanwezig. Rick en Heleen waren uitgenodigd door de ambassadeur van Nederland om in Rabat de Unimog te komen laten zien. Ook moest er nog wacht gelopen worden omdat alle voertuigen gewoon op straat stonden. 's Nachts belde Wim naar Stephan of hij even naar beneden wilde komen. Dit omdat er verschillende groepjes jongens steeds langsliepen en belangstelling hadden voor ons. En met ons bedoel ik dan ook ons. Wat Wim namelijk niet wist maar de nachtwaker wel, was dat deze straat een ontmoetingsplek was voor homo's. 's Ochtends weer vroeg op gestaan om de rit naar Agadir te maken. Eerst kwam Jan er achter dat de achtervering van zijn motor niet naar behoren werkte en dus heeft hij het laatste stuk in de Suzuki gereden samen met Nathalie.
De motor was gelukkig snel gemaakt zodat iedereen kon gaan rijden. Tijd om de cultuur op te snuiven was er helaas niet. Wat je in Casablanca wel op kan snuiven zijn de uitlaatgassen.
Alles wat een motor heeft en nog enigszins iets van wielen kun je hier tegenkomen en volgens mij loopt alles op slaolie. Ook houden ze hier, net als in Spanje, verschrikkelijk veel van claxonneren. Iets waaraan Marieke en Nathalie graag meededen, je moet je immers aanpassen aan`de cultuur van het land’.
Gevolg was een hevig toeterende Mercedes door Casablanca van team Oud-Charlois. Zo hevig dat de claxon aan het einde van de dag zelfs de geest gaf.
Wat meteen opvalt in Marokko is dat er op iedere hoek van de straat een agent te vinden is. Wat ze precies doen weten we niet want de verkeersregels worden bijna continu overtreden. Over de rij-kwaliteiten van de inwoners later meer. Eenmaal op weg hebben we het eerste stuk richting Marrakech gewoon over de snelweg gereden. Daarna gaat deze over in een weg met tegemoetkomend verkeer.
Frank had ons al gewaarschuwd dat dit een erg gevaarlijke weg was. Nou viel de weg reuze mee, maar de mensen die deze weg gebruiken...... je moet echt ogen in je rug hebben want ze duwen je net zo makkelijk van de weg af. Vanaf Marrakech zijn we doorgereden richting Agadir over het atlasgebergte. Als je echt levensmoe bent dan moet je hier vrijwillig gaan rijden. Ik begrijp nu wel meteen waarom de agenten hier op de hoek van de straat staan. Ik zou hier als agent ook niet graag in een auto rondrijden laat staan op een motor.
Ik denk dan ook dat er vanavond verschillende zogenaamde "bijna dood" ervaringen zijn geweest. Dan hebben we het trouwens nog niet eens over de vrachtwagen die hooi en stro meenemen. Volgens Bert hebben deze chauffeurs zoiets van: dit landje hooi pas er ook nog wel op, wat resulteert in torenhoge ladingen op scheefhangende vrachtwagens.
Sommige van de deelnemers hadden vandaag geluk. Zij gingen het atlasgebergte over toen de zon net onderging wat resulteerde in mooie plaatjes. Andere hebben van al dit moois helaas niets meegekregen omdat zij in het pikkedonker reden. Morgenochtend hebben we een lange trip. 560 Km richting Layoun alwaar we gaan overnachten op een bedoeïenencamping. De dag erna hebben we een extra rustdag ingelast.
Het is nu 02:00 uur en ik moet om 06:00 uur weer opstaan dus ik ga nu slapen. Voorlopig hebben we waarschijnlijk geen GPS dekking of internet. Verwacht dus geen ellenlange verhalen meer van ons. Voorlopig moeten we het even doen met sms-jes.
Vanuit een schitterend hotel in Agadir. Welterusten.
Stephan Moerkerken

Dag 9: Agadir - Laayoun
zo 29 oktober 2006
Een tocht van 660 Km. Lange rit voor de boeg maar wat is dit genieten zeg. De omgeving is echt verschrikkelijk mooi. We hebben de 1e kamelen gezien en reden langs de Atlantische Oceaan en natuurlijk door de bergen.
We komen veel politie controles tegen. We trekken dan ook wel de aandacht met zo'n grote groep en al die voertuigen. Om 17.25 uur (plaatselijke tijd) waren we aangekomen op de camping ( Le Bedouin ) die gerund wordt door een Belgisch echtpaar, Luc en Martine Requillé, die hier hun droom waarheid hebben zien worden.
Het is echt in the middle of nowhere... Geen beschutting te zien... We moesten eerst ongeveer 4 km over een onverhard pad vol met keien en gaten. Wel een speciale ervaring hoor... Kamperen in de woestijn!
Helaas toch weer pech, de motorkap van team 2go4 Africa is onder het rijden opengeslagen. Gelukkig iedereen nog gezond en wel en de auto geen zware schade. Verder gaat alles prima en zijn we vooral aan het genieten.
Groeten vanuit de Sahara,
Stephan.

Dag 10: Rustdag
ma 30 oktober 2006
Helaas vandaag hebben we een extra rustdag want er is wat pech met de voertuigen en we hebben wat zieken. Toen we gisteravond terugkwamen uit Laayoune bleek dat Wim en Ruud zonder benzine in de woestijn stonden. Ondanks het feit dat we ze konden zien staan was het toch zeker nog 3 km ver weg. Wouter was al onderweg naar ze toe met een jerrycan benzine en wilde de "droge" rivierbedding oversteken. Zo droog was het helaas niet want onder een droge korst zand/zout zat nog een hele berg bagger en dus kwam hij vast te zitten. Stephan is vervolgens naar Wouter toe gereden om hem uit de bagger te halen en met zijn tweeën lukte dit. Hierop terug gereden naar het kamp. Stephan is toen op de motor helmaal omgereden om benzine te gaan brengen samen met Wout (Steph op de motor en Wout en Andalasto in de auto).
Omdat het hier heel snel donker wordt is Steph eerder terug gegaan en zijn Wout en Andalasto naar Wim en Ruud gereden. Toen zij ter plaatse waren besloten zij om de motoren te laten staan en deze de volgende ochtend op te halen.
Het klinkt misschien erg gevaarlijk maar dat viel echt reuze mee.

Dag 11: Rustdag
di 31 oktober 2006
Vannacht onweerde het behoorlijk in de woestijn en dit was echt een schitterend gezicht. Zelfs een enkel spatje regen gehad.
Vanmorgen hebben ze de motoren weer opgehaald. In het kamp had onze dokter Heleen het ook aardig druk. Sybco en Rick liepen allebei behoorlijk leeg. Zo erg zelfs dat Rick de hele dag met zijn slaapzak in de WC heeft gelegen. Omdat hij nogal wat vocht had verloren heeft Heleen hem via een infuus 2 liter vocht toegediend.
Ook dit klinkt veel spannender als het was hoor, dus geen zorgen. Beide maken het momenteel weer goed. Gisteravond in het kamp kameel gegeten. Moet zeggen dat de camping bazin dit erg lekker had klaargemaakt en dat er goed van werd gegeten. Iedereen vond het lekker alleen werd Mascha er erg ziek van en gooide de kameel weer terug de woestijn in.
Vanmorgen voelde ze zichzelf gelukkig alweer een stuk beter. Na het eten bleek dat de koppeling van de Africa Twin van Martin bleef plakken. Waarschijnlijk zat er niet de goede olie in. Stephan en Martin zijn toen samen aan de slag gegaan en hebben een nieuwe koppeling gemonteerd.
De Mitsubishi L200 van de organisatie bleek een lek in de radiateur te hebben en dus hebben Frank en Hans deze gedemonteerd. Luc (niet de onze maar de baas van de camping) had een adres in Laayoune waar ze deze wel konden maken. Frank is hier vanochtend met de radiateur heen gegaan.
Toen we net naar Laayoune reden werden we weer aan de kant gezet door de Marokkaanse gendarmerie. Het blijkt nu wel dat ze allemaal weten wie we zijn en wat we gaan doen. ‘Hollandaise humanitaire’ wordt er steeds gezegd. Morgenochtend gaan we dan toch echt weer verder.
De route wordt alsvolgt: woensdag naar Daklah, donderdag naar Nouadibhou en vrijdag rustdag om de banden te wisselen. Zaterdag de woestijn in en hier overnachten. Zondag door naar Atar, maandag een rustdag in Atar en dinsdag richting Senegal. Mocht er nog wat veranderen dan proberen we jullie uiteraard op de hoogte te houden. Groeten uit een zonnig Laayoune,
De Desert-cops

Dag 12: Laayoun - Daklah
wo 1 november 2006
Vandaag een lange etappe naar Dakhla. Om 13.50 uur werd Simon weer gebeld door Omroep Brabant voor het radio interview. Hij heeft verteld over de Desert Cops en Riders for Health. Ze hadden op dat moment nog 300 Km te gaan dus waren halverwege.
Alles gaat verder goed en geen bijzonderheden ! Hè, hè, ook leuk om dat eens te melden !
Rob heeft helaas weer plaats moeten nemen in de ME bus... Zijn tandwiel is nu echt kapot... Hij heeft nog geen nieuwe dus moet hij nog even met het ME-voertuig meerijden. Gelukkig verhoogd dat alleen maar de gezelligheid in de 'Blauwe Dame'. Héél gezellig dus !
Om 21.45 uur op plaats van bestemming aangekomen . De reis verliep letterlijk op rolletjes en op dit moment zitten we een potje te koken . Het waait hier behoorlijk. We zitten weer op een camping en morgen vertrekken we naar Nouadibhou ( Mauritanië ) 451 Km.
Morgen hopelijk meer !

Dag 13: Nouadibhou
do 2 november 2006
Goedemorgen! Alweer in het donker je tent inpakken. Dit keer echt iets vergeten, dus vlak voor vertrek weer uitpakken en de achtergelaten spullen eruit plukken. We vertrekken wederom als laatste. Wouter in een ander team dus ik alleen met Steph op de motor, Unimog en Mitsubishi met aanhangwagen er achter.
Vandaag gaat het spannend worden want we moeten de grens met Mauritanië over. We weten inmiddels dat we ook voor dit land een vrijbrief hebben. 50 Km voor de grens groeperen we en rijden naar de grens. We weten dat we nog wel effe kunnen wachten daar. Wat zich hier afspeelt mensen is echt van het kassie naar de muur. Geloof het of niet maar om 15.00 uur stonden we aan de grens en om ( zit je stevig?) 20:00 uur, in het donker, hebben we alle posten gehad inclusief een vrijwel onbegaanbaar stuk niemandsland. En gelukkig hadden we nog hulp van een gids.
Daarna nog effe 50 Km rijden om op een binnenplaats van een hotel te belanden in een stad waar donkere mensen in jurken rondlopen en autowrakken waarschijnlijk op de volgende eeuw staan te wachten voor ze een andere bestemming krijgen. Negerkindjes die springend en dansend naar ons zwaaien... Een totaal andere wereld.
Wat een opluchting dat de organisatie ons een hotelkamer gaf met echte douche en toilet, want anders had ik er zo 50 euro aan kapot gegooid. Dat waren dan ook meteen mijn laatste cash euro's geweest. Morgen zal bestaan uit sleutelen en wisselen van banden in voorbereiding op de woestijn. Daar gaan we overmorgen naartoe. Dat betekent dat we elkaar voorlopig even niet meer treffen op deze site. Ik heb niet veel tijd meer maar kan niet wachten op de volgende ronde. Daar gaan we!! tot...?
Arno

Dag 14: Rustdag
vr 3 november 2006
10.00 uur, via satelliet-telefoon(even gepikt van het dagboek van Simon) : We hebben geen GSM-bereik hier in Mauritanië dus vandaar dat ik de satelliet-telefoon even mocht gebruiken.
Omdat Omroep Brabant mij vanmiddag weer gaat interviewen heb ik dit nummer even door gegeven aan Cécile zodat zij dit door kan geven aan de redactie van Middagcafé. Dan kan het interview in ieder geval doorgaan.
Vandaag is dus een rustdag maar ook van rusten zal dit keer niet veel terecht komen. We gaan op de voertuigen de woestijnbanden leggen . Weinig stil zitten dus maar vol aan de gang. We zitten in hotel El Jazeera in Nouadibhou en morgen gaan we de groep splitsen : de motoren en de 4WD's gaan de woestijn in en de 2WD's gaan verder via de kustweg richting Senegal. Over een paar dagen komen we weer bij elkaar. De overnachtingen gaan bij de 3e zandduin links en het 2e rotsblok rechts plaatsvinden... Dit is ECHT back to nature !!!
Simon.

Dag 15 t/m 18: Atar - woestijn
za 4 t/m di 7 november 2006
Eindelijk!! Steph belt met de satelliet telefoon om een klein beetje( met alleen wat steekwoorden) door te kunnen geven waar ze zijn en hoe het gaat. De verbinding is echt heel erg slecht dus ik hoop dat ik er wat van kan maken.
Zaterdag ochtend door de woestijn vertrokken richting Atar. Helaas voor sommige motor rijders veel zwaarder dan verwacht en dus eigenlijk niet te doen.
Jan H. is gevallen met zijn motor en liep hierbij een lichte hersenschudding op. Het gaat nu gelukkig weer goed met hem hoor. Toch is besloten dat het niet verantwoord is om de tocht door de woestijn voort te zetten. Het is te zwaar. Ze overnachten in de woestijn om zo toch het sfeertje te proeven en om dan morgen uitgerust rechts omkeert te kunnen maken.
Zondagochtend: De weg terug gereden door het zware woestijnzand. Voor de meeste Coppers toch wel een teleurstelling maar wel een verstandig besluit om toch voor veiligheid te kiezen. Eenmaal op de asfaltweg verder richting de vogeleilanden gereden. Daar hebben ze toch nog 60 Km woestijn gehad. Frank had de motor van Martin T. even overgenomen en is helaas ook onderuit gegaan. De motor wat schade aan de kuip maar dat is ondertussen ook weer hersteld en Frank mankeert gelukkig helemaal niets.
In de woestijn aan het water hebben ze een stop gehouden. Ze hebben allemaal in 1 grote tent geslapen. Het was maar liefst 42,5 graden in de schaduw!! Wat zullen ze t koud krijgen als ze weer veilig in Nederland zijn!!
De maandag hebben ze een rustdag ingepland. Lekker beetje dobberen en relaxen in de zee. Zoals ik het kon verstaan door al het geruis van de telefoon heen was t daar heerlijk vertoeven maar wel erg warm!
Dinsdag: Vandaag zijn ze heel vroeg vertokken richting Nouakchott. Ze zitten er nu in een hotel. Bij aankomst waren er wat strubbelingen. De prijs die ze moesten betalen was veel te hoog voor de kamers die ze zouden krijgen. De Coppers besloten om weg te gaan waarop er uiteindelijk zelfs politie bij is gehaald! Maar ze zijn er toch uitgekomen.
Het blijft ook wel een heel avontuur zeg! Ze hebben uiteindelijk toch korting gekregen( zijn toch altijd weer die gierige Hollanders hè) en overnachten nu dus toch in dat hotel. Morgen ochtend heel vroeg willen ze vertrekken richting Senegal. Ze willen ongeveer 2 dagen er over doen om door Senegal te rijden. Vrijdag moeten ze dan aankomen in Gambia. Daar lassen ze een pauze in zodat alle voertuigen nagekeken en gepoetst kunnen worden. Zo kunnen ze op hun best uiteindelijk aankomen. De aankomst in Banjul staat gepland voor zaterdagmiddag zoals ik het nu begreep. Ze verwachten vanaf morgen weer gsm bereik te hebben. (Stephan heeft nu met de satelliet telefoon gebeld zodat alle thuisblijvers weer een beetje gerust zijn maar dat is dus echt heel erg duur. Maar zo is iedereen toch weer een klein beetje op de hoogte. Morgen dus hopelijk meer duidelijkheid over de precies aankomst dag en tijd.
Sandra Moerkerken

Dag 19: Mauretanie - Senegal
wo 8 november
Heel kort berichtje vanaf de grens Mauritanië/Senegal. Ook hier weer tegenwerking bij de grens. Ze wilde geld zien en dan wel 10,00 euro per voertuig, en aangezien het konvooi voertuigen van de desert cops aardig uitgebreid is hebben de douaniers zich al aardig rijk gerekend :)
Gelukkig kunnen de coppers er deze keer om lachen. De sfeer is opperbest op de muziek van Frans Bauer wordt een polonaise ingezet. Dit is dan toch echt de druppel voor de Douaniers en er wordt een akkoordje gesloten.
Voor 110,00 euro mogen ze uiteindelijk de grens over. Waar Fransie Bauer al niet goed voor is???!
Voor de rest gaat het goed met iedereen de sfeer is opperbest.... Op voor de laatste loodjes.
Tot de volgende update,
Sandra.

Dag 20: Senegal - Gambia
do 9 november 2006
Geen verslag

Dag 21: Banjul
vr 10 november 2006
Ik heb Stephan net gesproken. Ze zijn aangekomen in Banjul en hebben de voertuigen overgedragen. Het ontvangst was helemaal super en groots aangepakt . Morgen zal de officiële overdracht plaats vinden. Steph zat er een beetje doorheen dus een echte update voor het dagboek zat er niet in. Het wordt wel tijd om weer naar huis te komen denk ik.
Een maand van huis, vrouw en kids blijkt toch met alle vermoeidheid niet in zijn koude kleren te zijn gaan zitten. Lekker slapen en uitrusten en dan morgen weer fris op. Dan ziet alles er weer heel anders uit. Ik heb dus even een update gepikt van de site van Simon (Cecile bedankt) om die op de site te plaatsen.
Komt ie:
WE ZIJN ER !!! THE FINISH !!!
Yes ! Yes ! Yes !
16.30 uur (15.30 uur plaatselijke tijd) :
We zijn in Banjul ! We hebben het gehaald ! Jeetje, wat een ontlading... wat een emotionele gebeurtenis ! Wat kicken om je einddoel te bereiken ! Wat een onbeschrijfelijk gevoel... ik weet gewoon niet wat ik allemaal voel ! Ik moet janken van de emoties en om alles wat we meegemaakt hebben en vooral omdat ik MIJN Blauwe Dame moet achterlaten... ze staat hier voor me... op haar nieuwe werkplek en vanaf hier zal ze de bevolking gaan helpen... jeetje wat een machtig gevoel... Vanavond gaan ze met z'n allen in een ander hotel dan het hotel van morgen want er waren niet genoeg kamers vrij ( ze zijn een dagje te vroeg... ) Lekker even wassen en op adem komen en een heerlijk koud pilsje pakken ! De Blauwe Dame wordt ook lekker in bad gedaan door de mensen van Riders for Health en dan kan ze uit gaan rusten ! Morgen komt het officiële gedeelte en worden alle voertuigen en goederen overgedragen aan Riders for Health.
Voor iedereen alvast namens alle coppers: hartstikke bedankt voor de morele steun en support de afgelopen weken en we zien jullie hopelijk snel in Nederland. BEDANKT !!! Tot morgen !!!
De Desert cops

Dag 22: Banjul
za 11 november 2006
The day after... the finish !!!
18.30 uur (17.30 uur plaatselijke tijd) :
Vandaag heeft de officiële overdacht nog niet plaatsgevonden... Dit is pas a.s. maandag. Dan worden alle goederen en voertuigen pas overgedragen aan Riders for Health. De echte officiële overhandiging van de papieren (eigendomsbewijzen etc.) is zelfs pas dinsdag... Dan is ook de Minister van Volksgezondheid erbij aanwezig... helaas zijn een aantal coppers dan al weer richting huis....
Heel erg jammer dat Simon, Bert, Bianca, Rico, Stephan Rob, Arno en Roland daar niet bij aanwezig kunnen zijn...
Verder nog even iets wat niet helemaal goed is verlopen : het hotel was overboekt! Dit betekent dat ze als Desert Cops-groep gescheiden zijn van elkaar en dus tot maandagavond (als de 1e groep vertrekt) niet meer bij elkaar in 1 hotel slapen... Ze zitten met 10 man in het Sunset Beach Hotel en de rest in het Senegambia Hotel. Ook zijn de shuttle-busjes die de coppers naar het Senegambia Hotel zouden brengen kapot dus moeten ze ander vervoer zien te regelen. Al met al toch wat teleurstellingen. Juist omdat de groep zo naar elkaar toe is gegroeid en 1 familie is geworden is het erg jammer dat het nu aan t eind gesplitst is in 2 groepen. Maar goed daar is verder niets aan te doen helaas. Voor vanavond is er een BBQ gepland bij de Riders. Dat wordt vast een hele gezellige boel...
Hieronder nog een mailtje van Wander v/d Burg(Riders Nederland) aan t thuisfront. Erg leuk om te lezen dus wilde het jullie niet onthouden.
Groetjes Sandra

Goede morgen\middag
Hier weer wat dingetjes van deze kant. Gisteren was de drukste dag tot nu toe. Binnen halen van de Cops in de haven. We zijn de veerboot tegemoet gevaren met een prauw, de Cops dachten eerst; wat een stelletje gekken op die boot. Maar toen ze door hadden dat Riders nl die gekken waren was er een luid gejuich en gejoel.
Terug in de haven ben ik met Modou naar het politiebureau gereden om een escorte te regelen. Zitten wij samen bij de Chief om alles te regelen komt het hele zooitje luid toeterend voorlangs het gebouw gereden. Ik heb nog nooit een politieagent zo dom zien kijken! Hij zei; "whats happening here?" and Modou and i said, looking at eachother, "we don’t know" .En we renden het gebouw uit ,een verbouwereerde commissaris achterlatend.
Toen we even later de Cops ontmoetten, bleek dat ze van het haven terrein weg moesten. Ze gingen dus op pad naar Customs. Na een poosje ging het hele zooitje onder escorte naar Kaniving waar ze met luid gejuich werden ontvangen. Iedereen van Riders dromde om de auto’s heen. En nadat Riders-mensen de Cops van koele drankjes hadden voorzien begon pakjesmiddag bij het laten zien van gereedschap in de trolly. Bij het openen van elke la ging er een groot gejuich de lucht in. Hoe specialer het gereedschap hoe harder het gejuich. Fantastisch! die gezichten van de monteurs bij het zien van al dat moois.
Vandaag(zaterdag dus) gaan de Cops verder met het uitpakken van de auto’s
De vrouwen/familie van de Cops werden opgehaald en het was voor de Cops een emotioneel weerzien. Uiteraard met de nodige tranen.
Na een gezamenlijke maaltijd vertrokken de Cops met ons naar ons hotel waar het nog lang onrustig bleef.
O ja bijna waren we onze taxi chauffeur kwijt. We hadden hem gevraagd of hij ook wou komen zwemmen. Dat wou hij wel. Wij zaten op de rand van het bad te wachten op hem en zien hem tot onze verbazing zo het water in lopen en onder water verdwijnen. Luid proestend kwam hij boven om een seconde later weer te verdwijnen. Nadat Marcel en ik hem op de kant hadden geholpen, bleek hij niet eens te kunnen zwemmen! Wij lagen met ons clubje minstens tien minuten blauw van het lachen om het verbaasde gezicht van Modou.
Vanavond gaat iedereen barbeknoeien op uitnodiging van Riders. Aardig cluppie van zo’n 50 man.
De rest van de brief is gericht aan zijn eigen thuisfront dus dat heb ik weg gelaten. Ik vond t erg leuk om te lezen!
Dat was het weer.

Dag 24: Banjul
ma 13 november 2006
(Weer even gepikt van de site van Simon)
Cécile : Eindelijk, gisteravond heb ik contact kunnen krijgen met Simon. Bleek inderdaad dat wij vanuit Nederland niet naar Banjul konden bellen maar andersom wel.
Hieronder een berichtje van de enige ECHTE Simon vanuit Banjul :

Hallo allemaal,
Eindelijk een computer gevonden en wel een op het kantoor van Riders for Health.....bij Therese zelf. Ik ben daar DVD's aan het branden van alle gemaakte foto's zodat iedereen alvast wat mee kan nemen naar huis. Vanavond ga ik zelf naar huis vliegen dus heb het nog erg druk met het branden, uitleggen van 'onze blauwe dame' aan de nieuwe chauffeur, en het bandenmontage apparaat.
Inmiddels heb ik foto's gemaakt van de overdracht van de Blauwe Dame aan Therese voor het kantoor van Riders in The Gambia. De officiële overdracht is pas morgen maar dan zit ik alweer in het koude Nederland. Tijd om alle reacties te lezen op deze website heb ik dus nog even niet maar dat zal ik z.s.m. gaan doen als ik thuis ben. In ieder geval wil ik iedereen hartelijk bedanken voor de steun op welke wijze dan ook. Ik heb met eigen ogen kunnen zien dat het hier heel erg hard nodig is. Ze zijn hier ongelofelijk blij met alle materialen, voertuigen en andere goederen die wij hebben gebracht.
Na een rondleiding bij Riders hebben we met eigen ogen kunnen zien dat alles zeer goed gebruikt zal gaan worden. Het is echt heel hard nodig dat we door blijven gaan met het ondersteunen van Riders als we thuis zijn. Een lijst met materialen en voertuigen waar ze hier om zitten springen hebben we inmiddels al. En mocht er iemand in Nederland zijn die een 4x4 of 6x6 tankwagen heeft staan en niet meer gebruikt.????.....laat het z.s.m. weten. Ze schreeuwen er hier om. Zoals het brandstoftransport hier nu moet plaatsvinden is niet normaal en heel erg kostbaar.....
Simon